Chęć wejścia w świat nie realny.
Wiele młodych ludzi drastycznie uzależniając się od bezlistnego żelastwa jakim jest komputer cierpi przez długie lata za zbyt wyidealizowany świat marzeń komputerowych w którym to co chwila trzeba ratować świat przed zagładą,może trochę zbyt dużo używam komizmu,ale przeważnie tak jest. Dzieci które od małego przyzwyczajane do komputera stają się po pewnym czasie uzależnione, co w następnych etapach ich życia, wpłynie negatywnie na rozwój emocjonalny. Dzieci przestają słuchać swoich rodziców,nie uczą się. Im więcej godzin spędzą przed komputerem tym mniej z rodziną i swoimi rówieśnikami, starając się ,,wbić następny level w grze"tak to się potoczne nazywa być najlepszy z najlepszych tak by nikt temu dziecku nie mógł dorównać. Paradoks tego całego chorego umysłu jest taki, że zawsze znajdzie się ktoś lepszy ktoś z wyższym levelem w grze to czysto teoretyczny przypadek tego dziecka,które pogrążone w ten świat nie potrafi się same z niego wydostać a rodzice nie mają wystarczająco dużo czasu by móc z swoim dzieckiem przeprowadzić rozmowę tego co robi. Rezultat jest taki , że wszystko zatacza koło,dziecko dalej śni o byciu pierwszym a zabiegany rodzic nie ma czasu by się na chwilę zatrzymać,przystopować i samemu pomyśleć nad rozwiązaniem tego całego chorego koło.